climb-photo

Walę tynki

2012-02-14T10:33:00.001+01:00

Ukradzione ze strony Grzesia Ciepiela - najlepszego fotografa ślubnego na wschód od Edenu.

Dzięki za wsparcie.

Zdjęcia z nart

2012-02-12T17:40:00.000+01:00

Jakiś czas temu było wymowne zdjęcie oddające klimat pewnego wyjazdu narciarskiego. Tym razem coś w podobnym stylu, acz w nieco innym tonie.

Pierwszy dzień wyjazdu, lekko tępe krawędzie i artystyczny lot, którego nie powstydził by się nawet Małysz, łyżwiarze figurowi i zawodnicy skoków do wody razem wzięci. Zapraszam na zdjęcia.

Pożywne papu - suchary, dżem i rumianek.

Przynajmniej był ładny widok z okna szpitala.

Ola

2012-01-31T21:39:00.000+01:00

[Zdjęcie powstało przy wydatnej pomocy profesora Śruby]

Muppet the Beastmaker

2012-01-09T19:12:00.002+01:00

Highlander

2012-01-03T18:59:00.001+01:00

Dla spragnionych nowości.

mojRzeszowe zmagania ze sklejką

2011-11-20T22:50:00.001+01:00

Na razie dwa. Więcej za tydzień.

Zawody oficjalne

Finał B

Długo oczekiwana przez miliony fanów galeria.

Kliknij zdjęcie.

Geburtstag

2011-11-18T18:47:00.001+01:00

Urodziny bez solenizanta ...

Myślę, że Zenek z entuzjazmem przyjął by koncepcję urodzinowego przyjęcia w wiatce pod Terminatorem.

Zachowaliśmy wszystkie wypracowane przez lata rytuały, łącznie z piromańską świeczką dla jubilata.

Zenek ze swojej strony załatwił nam zajebistą pogodę przez cały weekend. Ten to się zawsze potrafi zakręcić gdzie trzeba.

Mam nadzieję, że gdzieś tam uśmiechnąłeś się do nas.

Das neue Kletterführer

2011-11-12T18:59:00.001+01:00

Właśnie pojawił się świeżutki przewodnik po Frankenjurze ! Zadowoli on najbardziej niewybrednych wspinaczy weekendowych. "Grades 6 (UIAA) and below" - znajdziemy w nim niezliczoną ilość najwyższej klasy skał, na których trasy nie przekraczają stopnia "skrajnie trudno" czyli VI.

Dodatkowo autor zaserwował nam wybór najpiękniejszych ścieżek nordicwalking, ze szczegółowym terminarzem poszczególnych grup emeryckich, tak byśmy nie musieli spacerować w tłumie i na prawo i lewo "grussgotować".

FRANKENJURA
URLAUB EXTREME

Wkrótce szczegółowa recenzja.

Metanoja

2011-11-09T22:45:00.002+01:00

Niewątpliwie „nietatrzańska” pogoda utrzymująca się przez cały wrzesień była przyczyną dużego ruchu w naszych górach. Z wielu znakomitych przejść z pewnością na czoło wysuwają się dokonania zespołu Lama i Xięski. Piotrek i Robert, wspinając się weekendowo, uzbierali w dość krótkim czasie niesłychany wykaz przejść, którego nie powstydziły by się największe gwiazdy rodzimego wspinania. Jak dotąd padły między innymi ‘Kurtyka-Czyżewski’ IX- (drugie przejście klasyczne), Wish You Were Here VIII+ OS (również 2. przejście klasyczne), Stąd do Wieczności VIII+ RP (kluczowy wyciąg OS) na Kazalnicy, czy też 2+1 VIII („on-sight po latach”) na Mnichu. Od dłuższego czasu słychać było pytanie: „Kiedy pójdziecie na ‘Momę’ ?”

Będący w rewelacyjnej formie doświadczony zespół (przypomnijmy, że chłopaki mają już dawno za sobą osiemnaste urodziny) nie dał nam długo czekać. Po trzech atakach celem rozpoznania trudności, pierwszego października w końcu udało się obalić mit moralnej asekuracji i niebotycznych trudności. Żeby nie zostać posądzonym o pójście na łatwiznę chłopaki wybrali wciąż pozostającą bez klasycznego powtórzenia ‘Metanoję’, drogę Janusza Gołąba i Michała Szymańskiego z 1996, przez autorów cenioną na VIII A0 i w trudnościach pokrywającą się z odhaczonymi cztery lata przed nimi przez Andrzeja Marcisza trudnościami drogi Momatiuka.

Swoją pierwszą próbę przejścia kluczowego przewieszenia tak opisuje Marcisz: „’Momatiuk’ – w przeciwieństwie do Okapu na Filarze – wizualnie rokował nadzieje. […] Klasyczna próba skończyła się mniej więcej w połowie przewieszenia. Nie mogłem tam zrobić miejsca. Było mokro i woda z podchwytów lała mi się do rękawów. Spadłem trzykrotnie z 10 metrów, strzelając do półeczki z lustrem tektonicznym. Nie były to przyjemne odpadnięcia – każdy lot był mocnym przeżyciem. […] Strefa przewieszona na tej drodze jest bodaj największą na Zerwie, a pod nią leżąca płyta – ‘Pajączek’. Bałem się, że jak któryś z haków wyleci, to się o nią rozbiję” [za: Góry nr 100-101]. Moralność przelotów na ‘Momie’ odstraszała większość śmiałków przez blisko dwadzieścia lat od pierwszego przejścia klasycznego.

Lama i Kulawy (jak do Piotrka zwykł zwracać się Robert) podeszli do problemu bez niepotrzebnych stresów. Wypracowana przed rokiem na potrzeby pewnego zakładu forma pozwalała im swobodnie myśleć o sięgającym daleko za plecy kluczowym przewieszeniu. Również solidne loty zaliczane przez obydwu wspinaczy, a w szczególności komentarz Lamy odnośnie słów Piotrka zagrzewających go do bardziej zdecydowanej walki – „wcale się nie boję, tylko tu jest cholernie trudno” wskazywały, że legendarna moralna asekuracja nie jest aż taka zła. Zespół pokonał drogę w około dziewięć godzin i jak zapewnia, warunki na Kazalnicy są rewelacyjne, choć w podchwytach na kluczowej długości liny wciąż było mokro. Zespół potwierdził trudności zaproponowane przez Marcisza. Zatem: Piotr Xięski (Wiceprezes PZA) oraz Robert “Lama” Pallus (obaj KW Katowice) – ‘Metanoja’ IX- RP , pierwsze przejście klasyczne. Piąty wyciąg ‘Metanoi’ to wciąż jeden z najtrudniejszych wyciągów pokonanych bez spitów w polskich Tatrach.

Koooootlet

2011-11-04T21:17:00.003+01:00

Minimial

2011-10-29T18:47:00.002+02:00

Jesień

2011-10-21T19:38:00.000+02:00

Dawno nie byłem w Prządkach, ale podczas porządkowania dysku wypadło mi takie oto zdjęcie zrobione dokładnie, co do dnia, pięć lat temu.

I'm too sexy

2011-10-04T18:09:00.003+02:00

I'm too sexy for my shirt too sexy for my shirt
So sexy it hurts
I'm a model you know what I mean
And I do my little turn on the catwalk

Le Grande Doktore

2011-10-03T10:22:00.003+02:00

Jak to zostało kiedyś napisane:
"Mały człowiek o wielkiej bule. [...] Jak sam mówi: 'Prawa to mam słaba, ale lewa to mam taką, że sam się jej boję'".

2011-09-30T08:52:00.000+02:00

Prestiżowa Robota

2011-09-20T10:31:00.002+02:00

Michał na niepowtórzonej od 1996 roku 'Prestiżowej Robocie' VI.6+ (VI.7+)

Rokokowa Kokota

2011-09-14T23:29:00.010+02:00

Krótka historia pewnego (historycznego) przejścia.

Cel zlokalizowany.

Szybki doładunek na domowym panelu.

Wpis do morskoocznej księgi przychodów i rozchodów i ruszamy pod Mnicha.

Pierwszy i trzeci wyciąg przypada Monice ...

... a z kluczowym rozprawia się Ola.

Radość na stanowisku.

Zostaje jeszcze trochę czasu na rozpatentowywanie nowych celów.

Po udanym dniu relaksik przy piłkarzykach ...

... lampce wina i pisaniu relacji dla poczytnych portali dla (głównie) mężczyzn.

Adrenalina Park

2011-09-14T12:01:00.007+02:00

Kilka zdjęć z eddowego parku w Podzamczu.

Adrenalina Park

Na koniec historyjka z zamierzchłych czasów zasłyszana od mamy Edd'a:
- Jak się nazywasz dziewczynko ?
- Ja nie jestem dziewczynką ... Jestem Przemek !

Bagienko

2011-08-14T19:56:00.001+02:00

Czterdziestolatek

2011-08-09T22:11:00.025+02:00

Czterdzieści lat minęło, jak jeden dzień,
Już bliżej jest niż dalej, o tym wiesz.
Czterdzieści lat minęło odeszło w cień
I nigdy już nie wróci, rób co chcesz.
A świat w krąg Ci roztacza uroki swe i prosi żeby brać.

Czterdzieści lat, to dopiero brzmi dumnie.
Na doktorowe urodziny w Podlesicach stawili się (okraszeni niezliczoną ilością potomstwa) niemal wszyscy, trochę już wiekowi, niegdysiejsi luminarze lubelskiego wspinactwa. Znów, po latach, śnieżnobiały wapień mógł poczuć dotyk opuszków oraz smak podeszw butów tych, których podziwiałem i skrycie marzyłem by wspinać się jak oni.

Doktor - nobliwy solenizant, wciąż nietracący swojego fenomenalnego przybloku, mistrz patentowania na wędkę i wspinania się w wiecznym onsajcie, czwarty pogromca VI.5 w naszym mieście.

Prof. Anapulos - tęga buła, jeszcze tęższy umysł, mistrz techniki "cichej stopy" oraz ekspresowych dojazdów w skałki.

Banan - "połączenie Elvisa Presleya i Johnna Lennona z delikatną domieszką Chrisa Sharmy", jako młodzieniec swą charyzmą i nienaganną aparycją powodujący omdlenia wśród płci przeciwnej, obecnie dążący do figury idealnej - kuli.

Kondor Wielki - "postawny mężczyzna, oszczędny w ruchach, podniosły w słowach. Każdy jego gest znamionuje potęga spokoju". Jego zniewalający uśmiech przyciągał onegdaj tłumy kursantek, a buła budziła zazdrość kolegów. Piąty zdobywca VI.5 w Lublinie.

Tuptak zwany Brunem - "doskonale zbudowany młodzieniec [młodzieniec - to napisano dość dawno], traktujący zarówno siebie, jak i swoje wspinanie, niezwykle poważnie", pogromca drabiny Bachara w systemie 3 x 3, w duecie z Bugim mój pierwszy wzór wspinaczkowy.

Zdero - przykładny ojciec, wzór cnót wszelakich, miłośnik taniego wina, niedyplomowany inżynier, drugi lubelak z sześć-pięć na koncie.

Nie udało mi się upolować z aparatem Burdzna, który gdy pierwszy raz przyszedłem na Kotłownię wszedł na samych rękach na duże przewieszenie, stając się tym samym bogiem, a mocą wciąż może zawstydzić wielu ładujących pięć dni w tygodniu.

I jeszcze trochę zdjęć różnorakich.

Udział wzięli: Karaś - solenizant, Magda Karaś - żona i mama: Natalki, Szymona i Mateusza, Anopulos – brat cioteczny Yankesa, Agnieszka Anopulosa - szwagierka Karasia wraz z dziećmi: Justyną i Kubą, Magda Guz - siostra Karasia, Leszek Guz - szwagier Karasia i ich córeczka Małgosia, Przyjaciele: Banan z Olą, Zdero z Mandecką i Kają, Kondor z synem Jasiem, Bruno z żoną i córką, Lesser, Tomcio Chemiczny, Doris, Burdzan – sąsiad Karasia, Hubert, Radek - gospodarz „żółtego domku” wraz z żoną, trójką dzieci i rodzicami i chyba z grubsza to już wszyscy. Na zdjęciu „strażackim” brak Mandeckiej (karmi Kaję), Kondora (poszedł z Jasiem do sklepu) i Gospodarzy.

Miłość w windzie

2011-08-06T18:04:00.004+02:00

Gosia na drodze 'Miłość w Windzie' VI.3+

Choriso

2011-07-26T22:30:00.005+02:00

Bracia Wyciślikowie plus Edd podczas alpinizmu niskopiennego na Sadku.

A wszystko pod czujnym okiem tropiciela wspinaczkowych fauli - Wasyla.

Bożyszcze

2011-07-18T22:18:00.005+02:00

Czy dane wam było spotkać kiedyś boga, który zstąpił na ten ziemski padół. Mi było dane.
Oto On.
Oto STEFAN !

Nie tak to miało być

2011-06-19T20:48:00.012+02:00

Kiedy cztery lata temu, w słoneczne (co na tym wyjeździe było czymś zaskakującym), piątkowe popołudnie naciskałem spust migawki nigdy bym się nie spodziewał jaką historię będzie miało to zdjęcie. Właśnie zaczynał się kolejny tego roku wyjazd na Franken. Foremka była, cyfra sypała się jak z rękawa. Humory mimo ciągłej zlewy dopisywały. Było zajebiście.

Parę lat później Paweł spoglądał nam prosto w oczy z większości serwisów wspinaczkowych i nie tylko wspinaczkowych. Wszyscy mieliśmy nadzieję, że się uda. Że jeszcze pojedziemy razem na FJ. Tak jak sobie obiecywaliśmy po odwołanej w ostatniej chwili zeszłorocznej majówce.

To było zdecydowanie ostatnie miejsce, w którym ktokolwiek chciałby to zdjęcie zobaczyć.
Do zobaczenia ziomuś.

Pasja Życia

2011-06-08T10:41:00.008+02:00

[fot. D. Kaszlikowski]

Wszystko zaczęło się od tego zdjęcia.
Gdy pierwszy raz przyszedłem na Kotłownię już chyba wisiało na ścianie wyrwane z „Gór”.
„Paweł Wyrwa na drodze Powitanie Wiosny (VI.5+/6) - czego gorąco wam życzymy.” Sześć pięć plus na sześć – to brzmi groźnie. Tylko co to za cieć z blond grzywą.

Trzy lata później, kiedy siedząc z Bogdanem w redakcji Magazynu Górskiego dumaliśmy gdzie tu pojechać na wspin i znaleźliśmy ogłoszenie „dwa miejsca na Franken”, z doniesień prasowych już dobrze wiedziałem kto to.
Parkując w Mariental'u słowami „no to teraz zacznie się impreza” powitał nas właśnie Paweł. To były jego ostatnie długie wakacje przed rozpoczęciem tzw. „poważnego życia”. Tak rozpoczął się miesiąc zabawy i ostrego wspinania. Paweł jak nikt inny potrafił znaleźć idealną równowagę pomiędzy imprezą, a napinką sportową.

Jeździłem w skały z najprzeróżniejszymi ludźmi, ale to właśnie ekipa z Opola stała się „moją” ekipą. Trudno o gorszy wybór. Odległość 500 kilometrów to spora przeszkoda, ale nie sposób policzyć wspólnie spędzonych z „Zenkiem” tygodni na Franken, ilości imprez w Krakowie, dni na Kołoczku czy pod Okiennikiem. Całe to moje wspinanie wyglądało by całkowicie inaczej gdyby nie on.

Teraz zostały tylko wciąż niepokonane przez nikogo więcej jego drogi, setki zdjęć na moim kompie i jeszcze więcej wspaniałych wspomnień.

"Pasja Życia" VI.5+/6, Kobylany

Myszka Miki

2011-05-13T18:48:00.006+02:00

Fragment ukradziony z felietonu M. Lizuta w magazynie Red Bull'a.

"Moja coraz bardziej widoczna fryzura na Myszkę Miki jest dominującym i wstydliwym sygnałem przemijania. Czy nie mógłbym, do cholery, chociaż pięknie osiwieć - jak Wiedźmin, George Clooney czy Lady Gaga [albo Zarąb] ? Czy jeszcze zdążę zanim mój łeb zacznie przypominać Fa w kulce ? Z łysą glacą i zakolami mężczyźni godzą się niełatwo, a walka jest nierówna. [...] Nie ma co się śmiać, bez włosów jest jakoś łyso."

[aparat trzymał Cube]

Hard Porn

2011-05-06T14:45:00.001+02:00

Dla spragnionych wspinaczkowej pornografii.

Na styku trzech kultur, cz.1

2011-05-06T12:14:00.004+02:00

Kolejny wypad w najpiękniejsze rejony Lubelszczyzny znów wyszedł dość niespodziewanie, zero przygotowań, a i pogoda się nie popisała. Ale i tak było warto.
Trzysta kilometrów wzdłuż historycznego, polsko-ruskiego pogranicza. Przez niegdysiejsze ukraińskie wioski, żydowskie miasteczka i polskie majątki dworskie. Świadectwo niegdysiejszej wieloetniczności Polski. Jej pogmatwanych losów. Chlubnych i niechlubnych kart historii.

Czasu tradycyjnie za dużo nie było, więc trzeba będzie wrócić na dokładniejsze oględziny niektórych miejsc.

Start był w miejscu codziennego poniżania tysięcy ludzi. Ukraińców przez Polaków, Polaków przez Ukraińców, swoich przez swoich, czyli na przejściu granicznym w Hrebennem. Na ten codzienny chocholi taniec wokół granicznych procedur, z pobliskiego malowniczego wzgórza spogląda piętnastowieczna drewniana cerkiew. Pewnie gdyby ściany kościoła miały głos, powiedziały by, że bardziej niż umizgiwanie się do celników raziło je gdy sąsiedzi mordowali sąsiadów tylko za to, że żegnając się najpierw dotykali prawego ramienia (bądź odwrotnie).

Pośród popegieerowskich, ciągnących się po horyzont, czarnych jak smoła pól, na obrzeżach wsi Korczmin znajduje się najstarsza w okolicy cerkiew. Wybudowana w 1658 roku. Na przełomie wieków rozebrana, odrestaurowana i "odstawiona" na miejsce, co wcale nie jest takie oczywise, jako że cerkiew z pobliskiego Tarnoszyna stoi obecnie w Muzeum Wsi Lubelskiej. Nieopodal pośród starych drzew i krzaków schowany jest prawosławny cmentarz.

Po drodze do pobliskiego już Chłopiatyna, zauważyłem, że uschnięta sosna, pod którą rzekomo Artur Grottger obściskiwał się z córką miejscowego właściciela ziemskiego, nie przetrwała zimy i leży powalona wiatrem.

W Chłopiatyniu zachowała się pokazywana już tutaj cerkiew. Towarzyszy jej malowniczo położony kościół katolicki.

Parę kilometrów za Chłopiatynem jest chyba najbardziej klimatyczna wioska w okolicy - Dłużniów. Pośród nietypowych dla tej okolicy pagórków, gdzie dalej już tylko pola, a pośród nich granica z Ukrainą, znajduje się wioseczka jakby wprost wyciągnięta z filmu historycznego. Wierzby płaczące przycupnięte nad rzeczką, stare chaty i górująca nad nimi cerkiew, jedna z największym drewnianych cerkwi w Polsce.

Jadąc zbyt szybko od strony Włodawy można przegapić zakręt i wylądować na drodze prowadzącej do Waręża. Niestety drogę przecinają zasieki oraz biało-czerone i żółto-niebieskie słupki. Waręż do 1951 roku był po Polskiej stronie granicy, ale "towarzysze" zaproponowali "dobrowolną" wymianę tutejszych czarnoziemów na bieszczadzkie lasy.

Jadąc na północ mijamy pięknie odrestaurowaną cerkiew w stylu bizantyjskim w Dołhobyczowie i docieramy do Kryłowa.

Pozostałości kryłowskiego zamku Ostrorogów również wzbudzały pożądanie wśród zabużańskich "towarzyszy" i przez pewien czas pozostawały po wschodniej stronie Bugu. Jednak zmiana koryta rzeki zmusiła wielkiego brata do zwrotu ruin.
Z Kryłowa już rzut beretem do Włodawy. W przededniu wojny miasto zamieszkałe było w większości przez ludność żydowską. Świadczy o tym Wielka Synagoga, która może (jak to zazwyczaj bywa z synagogami) architekturą nie zachwyca, ale wielkością przytłacza nieodległą cerkiew i kościół.

CDN

Fetysze

2011-04-23T14:20:00.001+02:00

W dniu dzisiejszym z cyklu fetysze - podofilia.
Występują: Magda oraz Dziecko.

Jajecznie

2011-04-22T09:41:00.002+02:00

Krzyś Superstar

2011-04-17T19:00:00.004+02:00

Be eF

2011-04-07T23:40:00.005+02:00

Skoro, jak stwierdziła sympatyczna koleżanka, mam już bloga, na którym mogę poczuć się choć przez chwilę sławnym, dać zadość swoim niespełnionym ambicjom i rozładować zazdrość o sławę i sukcesy innych, to trzeba to wykorzystać. No i w końcu mam jakieś fajne zdjęcie ze wspinania.
Dzięki Śruba !

Mówią, że pierwsza myśl jest najlepsza. Pierwszą myślą w piękny piątkowy poranek było to, że skoro już postanowiłem nie stawiać się na kotłownianych zawodach, to chociaż muszę nakręć balda na eliminacje. Dzięki uprzejmości Ola i Wawy dostałem do dyspozycji fragment cudownego pionu, na którym pojawił się najbrzydszy bulder zawodów. Niestety poranny przebłysk "geniuszu" nie zaowocował niczym dobrym. Miałem się nie wspinać, a się wspinałem. Miałem nie przychodzić na AoS, a poszedłem. Miałem nie pojawiać się przed oczami niektórych i też się nie udało.
Życie wie co od niego oczekujemy i robi zawsze coś przeciwnego :)

Krótko o zawodach

2011-03-24T10:20:00.003+01:00

[Ukradzione ze strony Zac'a Zarias'a]

BoulderFest

2011-03-21T17:46:00.003+01:00

Już za niecałe dwa tygodnie dziewiąta edycja lubelskich zawodów. Zarazem pierwsza, na której niestety mnie nie będzie ...
W związku z tym mała foto-retrospekcja z kilku edycji, na których miałem okazję porobić zdjęcia.

2006

2007

2008

2009

2010

I jako bonus impreza z 2005 roku, bo to jedyne zdjęcia jakie mam.

Trafo Bulder Szpil

2011-03-12T14:55:00.011+01:00

Gdy w połowie ubiegłego roku niczym grom z jasnego nieba gruchnęła wiadomość, że kultowe zawody Trafo Boulder Szpil się nie odbędą, wiele osób poczuło się mocno zawiedzionych. Przez lata istnienia (wcześniej jako Bit&Bullder) katowickie zmagania wyrobiły sobie zasłużoną markę najlepszej imprezy wspinaczkowej w Polsce (no może poza BulderFest'em) i duża część środowiska rokrocznie niecierpliwie oczekiwała weekendu wypełnionego ciężkim wspinaniem i jeszcze cięższymi basowymi dźwiękami muzyki.

Transformatorowa ekipa zlitowała się nad rzeszą wygłodniałych dobrej imprezy boulderowców i w pierwszy weekend marca zaserwowała kolejną edycję zawodów na Trafo. W odświeżonym budynku katowickiej "ładowni" (do Transformatora zagościł klub fitness, joga i warsztaty z tanga argentyńskiego, a to wszystko w pięknie odremontowanych pomieszczeniach) na wspinaczy czekało dziewiętnaście eliminacyjnych boulderów mających wyłonić finalistów w trzech kategoriach: tradycyjnie męskiej i żeńskiej oraz, co było nowością, w kategorii +45.

W tym roku wyjątkowo mało było typowo transformatorowych, udziwnionych boulderów, ale startujący mieli okazję wykazać się silnymi palcami, nienaganną techniką, tęgą bułą, rozciągnięciem. Innymi słowy przetestowano niemal każdy aspekt wspinaczkowego wytrenowania.

Po trwających od ósmej do siedemnastej eliminacjach wyłoniono po ośmiu najlepszych w każdej z kategorii. Transformator nie byłby Transformatorem, gdyby nie pojawiła się jakaś nowa koncepcja na przeprowadzenie finału.

Finaliści starli się ze sobą w systemie pucharowym, gdzie każda para, wspinając się naprzemiennie, miała dziesięć minut na pokonanie przygotowanego dla nich boulderu.

W najstarszej kategorii zwyciężył Tomek "Burdzan" Burdzanowski z Lublina. Organizatorzy nie do końca dobrze ocenili możliwości starych wyjadaczy i bouldery dla nich ułożone były trochę za łatwe (podczas prezentacji finałowych przystawek pomyślałem "ktoś tu nie docenia Burdzana").

W finale +45 nie pojawił się również Marcin Kwaśniewski, który zakładając, że jako główny sponsor zawodów może być posądzony o przekupienie sędziów, zręcznie zasymulował kontuzję barku (życzymy szybkiego powrotu do zdrowia).

Wśród pań po zaciętej walce na najwyższym stopniu podium stanęła Agata Modrzejewska przed Oliwką Bechyne i Sylwią Buczek. U panów najskuteczniejszy był Piotrek Bunsch, wyprzedzając Kubę Jodłowskiego i Mechaniora.

Więcej zdjęć oraz tekst w oryginale na www.wspinanie.pl

Na koniec zdjęcia przesłane przez fanów ;)

[foto: Jaro Noga]

Cesarskie cięcie

2011-02-22T11:53:00.002+01:00

Wszędzie tylko dzieci, ciąże, śluby ... dramat.
No ale w końcu ktoś musi wyrabiać normę za jednostki antyspołeczne.

Arkadius

2011-02-02T10:23:00.004+01:00

Przy okazji sesji "z brzuszkiem" przed obiektyw wpakował się pan Maciuś.
Wyszedł tak "pięknie", że muszę go wrzucić do netu. Jak stwierdził "model": "Wypomną mi, jak będę ministrem".

Czosnkówka

2011-01-29T17:10:00.005+01:00

Będzie w sam raz na majówkę.
Cóż pozostaje ... trzeba czekać.

Visnove

2011-01-26T18:07:00.005+01:00

Trzy razy udało mi się wybrać na zdjęcia z rozładowanymi bateriami w aparacie.
Wypad z założenia zdjęciowy (było tak gorąco, że o wspinaniu to raczej nie było mowy) do Visnovego był jednym z nich. Na szczęście w torbie był niezniszczalny FM2, w którym bateryjka światłomierza wytrzymuje dziesięć lat, choć na ślubie Banana akurat się rozładowała. Tym samym pozostało mi kilka mało rewelacyjnych kadrów, gdyż sztuka 'analogii' trudna jest.

Pamiątka z gorącego lata 2009.

Zakład

2011-01-26T16:42:00.008+01:00

Wywoływanie kolejnych porcji taśmy celuloidowej przypomniało mi o bardzo miłym fakcie. Panie Michale czy my przypadkiem nie zakładaliśmy się o kratę napoju chmielowego, że zrobisz tą drogę do końca roku ... dwatysiące dziewiątego ?

Łysy podczas prób na drodze 'Żebra Urbana', Stokówka
[Nikon FM2, T28-80 @ 80mm 1/200 f5,6, Neopan 1600]

Ciekawostka

2011-01-18T19:31:00.006+01:00

Cóż, internet kopalnią wiedzy jest.
Przeglądając dzisiaj statystyki odwiedzin bloga uwagę moją przykuł taki oto punkt:

Witryny z odwołaniami
www.google.com
Wyszukiwane słowa kluczowe
goła dupa na wsi

Mam nadzieję, że ów anonimowy internauta (bądź internautka) odnalazł tutaj to co go interesowało.

EDIT:
Widzę, że 'goła dupa na wsi' spotkała się z dużo większym zainteresowaniem. Co chwilę ktoś klepie takie hasło w google.

Czekając na zachód

2011-01-16T22:40:00.003+01:00

Analogie

2011-01-13T15:06:00.006+01:00

Przy okazji poświątecznych porządków odnalazły się dwie zagubione klisze z 2006 roku.
Już nawet nie pamiętałem co tam na nich może być. Pozostawało więc zlokalizować zakład, w którym jeszcze robi się cz-b filmy i się przekonać.
Po paru dniach lżejszy o blisko 70 złotych mogłem zachwycić się tymi "dziełami". Jak się okazało całkiem droga to zabawa i rezultaty mogą okazać się więcej niż mizerne. Siedemdziesiąt trzy zdjęcia. Z tego może dziesięć jako takich. Dramat. Dużo jeszcze nauki przede mną w tej materii. W dodatku skanowanie na domowym skanerze z najniższej półki zrobiło z nich całkowite koszmarki. Ale cóż ... wydarzenie historyczne, więc warto je wrzucić.
Fanfary !
Oto pierwsze tutaj foty analogowe !

Sheffield

2011-01-13T13:38:00.001+01:00

Skoro już się dorwałem do skanera, to jeszcze jedna retrospekcja z Sheffield.

Burbage.

Stanage Plantation.

The Moor, Sheffield.

Emigracyjna melina przy Mount Street.

Foty zrobione przez Heróda.

Lechfor

2011-01-08T14:27:00.001+01:00

Rwanie

2011-01-08T14:16:00.005+01:00

Z pewnością wielu z nas głowi się od czasu do czasu nad tym czy akurat ring, w którym przewiązujemy się w momencie gdy nie byliśmy dociągnąć do końca jakiejś drogi, wytrzyma i nie raczy znienacka wypaść, posyłając nas tym samym w zaświaty.
Przed podobnym dylematem stanęła Komisja Bezpieczeństwa PZA. Chcąc przeprowadzić "badania w terenie" nad wytrzymałością wklejanych punktów przelotowych oraz podnieść jeszcze bardziej, i tak wysokie, standardy jakimi kierują się ekiperzy PZA przy ubezpieczaniu dróg.

W pewien majowy piątek w słonecznych (co było ewenementem w tym roku ;)) Podlesicach odbyło się szkolenie przeprowadzone przez firmę Hilti z zakresu standardów osadzania i metod testowania wytrzymałości kotw wklejanych.

Po części teoretycznej całkiem spora grupa uczestników udała się w okolice masywu Kruka i Dwoistej na "ćwiczenia terenowe". Przyjęto założenie, że obciążenia testowe będą wynosić około 6 kiloniutonów, jako że większe siły zasadniczo na punkty asekuracyjne nie działają, a naszym celem nie było trwałe uszkodzenie kotew. Podczas testów specjalnymi przyrządami firmy Hilti okazało się, że nawet kotwa osadzona na przeterminowanym i przemrożonym kleju w bardzo kiepskiej jakości skale bez problemu wytrzymuje założone siły. Postanowiliśmy więc "przykręcić jej śrubę" i zobaczyć przy jakiej sile się podda. Najgorzej osadzona kotwa wytrzymała siłę 22kN na wyrywanie ! Czyli prędzej popękają nam karabinki, taśmy czy lina niż powypadają ringi.
Po części teoretycznej odbyła się jeszcze długa dyskusja o standardach, aspektach prawnych i projektach na przyszłość. Po czym wszyscy rozjechali się do domów ... choć raczej na wspin.

An(g)ielskie wspominki

2011-01-03T17:41:00.005+01:00

Zebrało mi się na wspominki pięknych czasów spędzonych za Kanałem.

Heród z prężącym się w tle 'Pieniądzem'.

'Bishop' i 'Brad Pit' (to przystawka, ten drugi brzydal to Muppet oczywiście).

To się nazywa widok z okna w pracy.

Tęsknie patrzący w stronę Moskwy 'Kogut'.

Papu

2010-12-31T19:18:00.004+01:00

Przedsylwestrowe zabawy w kuchni ;)

Lodowisko

2010-12-22T14:01:00.002+01:00

Hugo Boss

2010-12-21T10:27:00.005+01:00

Historia była taka.

Świdnik.
Dach internatu.
Montujemy konstrukcje.

Banan zaczyna dość intensywnie obwąchiwać powietrze wokół mnie.

Banan: Coś ty się tak wypachnił do roboty ?
Ja: ?
Banan: Co to jest ? Hugo Boss ogórkowy ?
Ja: Jest coś takiego ?
Banan: No tak ! Hugo Boss. Ogórkowy.
Ja: Chyba raczej od dłuższego czasu nie prana bluza.
Banan: Nie, no na sto procent Hugo Boss.

Dwugłos zawodowy

2010-12-18T14:59:00.011+01:00

Dwie relacje z kotłownianych zawodów

----------------------------------------------------------------------------

Olek. A potem Jodłoś. I Berger. A u lasek to w ogóle osobna historia. No to jak już nudy mamy za sobą, to teraz do ciekawszych szczegółów…
Ekipa z kotłowni nakręciła 15 eliminacyjnych przystawek, które jak sama nazwa wskazuje miały być wciągane na przystawkę przed wielkim finałem, który był głównym daniem dla 16 samców i 10 samic.

Eliminacje wyglądały tak:
„64!”
„Mogę?”
„Kto ostatni do tego?”
„47 top”
„KONIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEC!”
I dwie grupy w ten sposób.

Zasadniczo sporo było łatwego wspinania, mało trudnego (jeden eliminacyjny problem nie został ukończony) i bardzo mało średniego, więc wyniki były spłaszczone jak Rzędkowicka patelnia.

W finałach układacze założyli na panów chomąto i zaorali nimi pole.
Pomimo wielu prób, ni cholery nie udało się wmówić kotłownianemu dachowi żeby zachowywał się jak pochylnia w KWW. Rozczarowujący okazał się również okręt i brzuch, na których gdyby nie grawitacja, to może udałoby się coś powalczyć.

Na szczęście w finałach liczyły się punkty za poszczególne przechwyty, więc idealnie oddało to progres poszczególnych zawodników – zasłużenie wygrał Olo, zdobywając pozycję Travolty nowych lubelskich zawodów.

U pań z naszego podwórka zaobserwować można było pewne ciekawe zjawisko: Karolina G., powszechnie znana z silnej psychy na zawodach, wymiotła eliminacje, spodziewając się jednak, że skoro zrobiła prawie wszystko, to pewnie w finałach jej nie będzie. Założenie, choć logiczne, nie pozbawione było błędu – Karolina dostała się do finału z pierwszego miejsca. Pod wpływem tej żelaznej logiki Karolina rozpoczęła już wcześniej świętowanie ukończenia zawodów, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że wystartować musiała pod wpływem… cóż – czegoś innego niż logiki…
Mając więcej promili niż przystawek na koncie, Karolina walczyła jak lwica, rezerwując dla siebie 4. miejsce wśród pań. Pierwsze trzy miejsca na nieistniejącym pudle zajęły lokalne gwiazdeczki: Agniesia, Milenka i Asia.

Ekipa z Lublina obiecuje, że zawody będą cykliczne, więc czekamy na kolejne.

[ukradzione z Karate Świnia]

----------------------------------------------------------------------------

Po ponad dekadzie działalności lubelskiej Kotłowni i historii tamtejszych zawodów - sięgającej ubiegłego tysiąclecia, przyszedł moment, by przekazać pałeczkę organizatorów w ręce lubelskiej młodzieży. Tym samym siłami czterech chłopców oraz jednej dziewczynki poczęte zostały nowe, w założeniu cykliczne, zmagania pod piękną nazwą Gorączka Sobotniej Mocy.

Świeżość bije już od samej nazwy odcinając się od klasycznego nazewnictwa z obowiązkowym "bulder-coś tam", jednocześnie nawiązując do chlubnych kart polskiego wspinania sportowego, gdy nieodżałowany Bartoszka robił jeden z najtrudniejszych OSów lat 90. na Popielarce.

Wczesnym popołudniem, po nieprzespanej nocy, wyglądający jak zombie organizatorzy prezentowali ponad setce zawodników, głównie z Lublina i Warszawy (pojawił się nawet jeden twardziel z Krakowa, który stwierdził, że w jego rodzinnym mieście wieje nudą, a w Lublinie zawsze były dobre imprezy), piętnaście eliminacyjnych problemów. Jak wiadomo, ziemia lubelska, mimo tak wspaniałego obiektu, nie obfituje w talenty wspinaczkowe, co też zaowocowało słusznym założeniem, że postawić trzeba na dobrą zabawę dla mniej zaawansowanych.

Powtórzyła się więc sytuacja z ostatnich zawodów w Rzeszowie, gdzie większość boulderów była do pokonania fleszem przez średnio zaawansowanych wspinaczy. Co nie znaczy, że zabawa była słaba. Wprost przeciwnie. Bouldery mogły śmiało zawstydzić wielu doświadczonych układaczy.

W finale na dziesięć dziewcząt i szesnastu panów czekały po trzy przystaweczki, na których liczył się każdy przechwyt. Przed paniami stało nie lada siłowe zadanie, gdyż jedyna wśród organizatorów kobieta znana jest z niekiepskiego przypaku i w związku z tym w damskim finale musiało się zginać. Tylko jeden boulder, zaczynający się wielkimi Aix'owymi oblakami, okazał się na tyle puszczalski, że pozwolił na zaliczenie topu, ale to też tylko jednej zawodniczce - Agnieszce Miciule, tym samym zapewniając jej zwycięstwo.

Na reszcie problemów większość utknęła w tym samym miejscu. Pewna warszawianka, faworytka z eliminacji, mało strategicznie zaczęła świętować swój udział w zawodach pizzą oraz napojem wyskokowym jeszcze przed finałami, do których, jak była przekonana, miała się nie dostać. W rezultacie całe podium zajęły trzy dziewczyny z Lublina.

Dla panów, mając na uwadze przyjazd mistrzów z Warszawy oraz moc "polskiego Nalle" - Marcina Bergera z Lublina, naszykowano trzy prawdziwe ekstremy. Wyjście z brzucha po obłych ściskach z podhaczoną nogą szybko zweryfikowało możliwości nawet najlepszych. Podobnie było na "okręcie", gdzie sięgnięcie do małej krawądki na plecy ze "szpaksów" na kancie też nie pozwalało na skończenie boulderu. Największe nadzieje rokował problem w daszku, gdzie wielkie oblaki, ruchy na pełny wysięg i trikowe haczenia doprowadzały do ściskowej "glizdy". Jednak i tutaj progres był minimalny.

Dwoma ruchami wygrał Mistrz Polski Olo Romanowski, drugi był Kuba Jodłowski, o jeden przechwyt wyprzedzając broniącego honoru gospodarzy Marcina Bergera.

Po zawodach, już w lokalnym gronie, odbyła się tradycyjna impreza, z mniej tradycyjnym brakiem muzyki wskutek focha właściciela obiektu.

TOPO Świebodzin

2010-12-18T10:40:00.009+01:00

W końcu powstało jakieś porządne topo ze Świebodzina.
Przedstawiam zdjęcie wraz z krótkim opisem najciekawszych dróg na północnej ścianie zamieszczone w najnowszym numerze Taternika:

Podejście pod ścianę (bez trudności) - z początku piarżystym zboczem, następnie przez kilka niewielkich, poprzetykanych trawkami półeczek wprost aż pod północną ścianę - od budki z różańcami ok. 15 minut.

1 - Północno zachodnim kominem (V) 2h - spod ściany wchodzimy w szerokie jasne płytowe zacięcie rozdzielające się po chwili w dwa wyraźne kominy, z których orograficznie lewy zdaje się znacznie bardziej nastromiony (prawym prowadzi droga nr 2). Nim wchodzimy niemal caly czas pionowo do góry w większości na tarcie lub zapierając się o ściany komina. Asekuracja jest w tym miejscu nadzwyczaj wymagająca i niemal iluzoryczna.
Po ok. godzinie docieramy do szerokiej wygodnej skalistej półki. Jest to tzw. Ziobro.
Od góry na całej długości jest ono zamknięte okapem. Tuż nad miejscem z którego wyszliśmy na Ziobro znajduje się dogodne wcięcie w okapie przez które wydostajemy się ponad przewieszenie za pomocą samych tylko rąk lub też przy użyciu żywej drabiny.
Dalej już stosunkowo łatwym teren dochodzimy do Górnego Trawersu, po którego przecięciu wkrótce znajdujemy się pod Włoskim Filarem Zachodnim.
Nim wspinamy się już na kopułę szczytową.

2 - Północno - wschodnim kominem (IV+) 1,5h - najłatwiejsza droga na północnej ścianie prowadząca na wierzchołek.
Drogą Nr 1 dochodzimy do rozwidlenia zacięcia. Stąd wchodzimy w orograficznie prawą jego odnogę przechodzącą stopniowo w szerokie i dogodne zbocze. Po chwili odchodzi od niego pionowy acz niezbyt trudny komin wyprowadzający dogodną drogą na Ziobro (patrz opis drogi Nr 1).
Z Ziobra lekko przewieszonym kominem z dogodnymi chwytami i stopniami wychodzimy ponad skalne przewieszenie. Dalej do Górnego Trawersu, którym wspinaczkę kontynuujemy krótko w lewo, po czem wchodzimy na Włoski Filar Wschodni i nim na sam wierzchołek.

2a - Wschodnim Kantem Płaszcza (VI, A2) 4,5h - jest to znacznie trudniejszy wariant drogi Nr 2.
Drogą Nr 2 dochodzimy aż do pionowego komina wyprowadzającego na Ziobro. Tutaj kontynuujemy wspinaczkę poprzez nastramiające się coraz bardziej zbocze. Przechodzące dalej w zupełnie pionowy filar.
Nim dochodzimy aż do przewieszek pod Wschodnim Ramieniem. Techniką hakową pokonujemy je i wydostajemy się na południową ścianę, którą już nieco trudną ścieżką wchodzimy na Wschodnie Ramię. Dalsza droga opisana wcześniej (Nr 2).

3 - Północny Wielki Trawers Ramion - zwany też Drogą Krzyżową (I-II) 45 minut - droga piękna widokowo, pozbawiona jednak dogodnej asekuracji i nie mająca charakteru wysokogórskiego.
Spod słupa triangulacyjnego na Wielkim Kciuku Wschodnim ściśle granią poprzez niewielkie konie skalne, w znacznej ekspozycji dochodzimy do przełączki pod Włoski Filar Wschodni. Stąd w prawo i nieco w dół północną ścianę przecina wyraźny system skalnych półek.
Drogę kontynuujemy właśnie poprzez nie przechodząc na zachodnią odnogę grani. Stąd widać już niedaleko wierzchołek Wielkiego Kciuka Zachodniego na którym znajduje się stalowy trójnóg. Dochodzimy do niego poprzez łatwą lecz stromą i eksponowaną grań.

4 - Zachodni Kant Płaszcza (VII, A3) 6h - droga skrajnie trudna wymagająca najwyższych umiejętności taternickich.
Droga zaczyna się z północno - zachodniej strony ściany. Wchodzimy w pionowy filar Zachodniego Płaszcza. Nim bardzo trudno wprost do góry. Techniką hakową pokonujemy przewieszenie w jego dolnej części. Kontynuujemy drogę filarem, aż pod groźnie wyglądający system ciemnych, zacienionych i zazwyczaj mokrych okapów. Tuż pod nimi trawersujemy w lewo poprzez wąski gzyms skalny miejscami zmieniający się w pojedyncze nikłe stopnie i dalej lekko ukosem w lewo na wysokość omijanych mokrych okapów.
Stąd wyraźną przewieszoną rysą wydostajemy się na Zachodnie Ramię i jego granią dochodzimy pod Włoski Filar Zachodni, którym na wierzchołek za drogą Nr 1.

Uwaga: Przypominamy, że na wierzchołek Jezusa nie prowadzą żadne szlaki turystyczne, toteż – wedle obowiązującego prawa – nie można nań wejść nawet w towarzystwie uprawnionego przewodnika tatrzańskiego.

[ukradzione z forum turystyka-gorska.pl]

Zofia

2010-12-13T15:47:00.002+01:00

[foto: Mateusz Haładaj]

climb.es

2010-12-11T10:30:00.006+01:00

Wspomnień z Siurany ciąg dalszy ...

Mateusz ...

... Aga ...

... Łuaksz ...

... Duśka ...

... Bogdan ...

... Zośka ...

... i Pan Leszek

Kotłownia Beauty

2010-12-10T17:09:00.005+01:00

[foto: Śruba]

Carrer del Pilar 16

2010-12-07T14:50:00.002+01:00

Siurana

2010-12-07T14:12:00.008+01:00

O wiosce Siurana słyszałem i czytałem już dawno. W końcu to miejsce, które odcisnęło swe piętno w historii Hiszpani. Historii wspinaczkowej przede wszystkim. Olbrzymie urwisko wbijające się taflę jeziora 300 metrów poniżej. Utopiona we wzburzonym ocenie górskich szczytów sięgających aż po horyzont. Mała, zagubiona wioseczka, zamieszkała przez mniej niż dziesięć osób - katalońskich staruszków, którzy nie mają innego miejsca na ziemi niż to. Ten surrealistyczny kawałek skały zawieszony gdzieś pod niebem.
A gdzie tam, to tylko bajki. Sklep, restauracja, refugio, sznur aut zaparkowany wzdłuż drogi, weekendowe tłumy turystów. Może dwa, trzy domki, które nie zostały jeszcze odremontowane. Turystyka wielkimi krokami wkroczyła do starej Siurany. Jedynie malutki kościółek stojący na krawędzi urwiska, na samym końcu wioski, powoli chyli się ku upadkowi, cierpliwie czekając aż ktoś i nim się zaopiekuje. Nie sposób zajrzeć do środka ani przez zabite na głucho drzwi, ani przez cienkie szparki okien, skonstruowanych tak by z wnętrza, niczym z ostatniego bastionu katolicyzmu na świecie, można było odeprzeć ataki muzułmańskich hord. Co powodowało ludźmi by osiedlić się na takim krańcu wszystkiego. Czyżby leżący w ruinie castello miał chronić projekty wspinaczkowych ekstrem leżących u jego podnóża ? Bo cóż innego.

Agnieszka

2010-12-05T10:41:00.003+01:00

Ksywa 'Banan' zawsze kojarzyła mi się z lekko otyłym wesołkiem wprost z kotłownianej piwnicy. A tu proszę, 'Banan' w dużo przyjemniejszej dla oka odsłonie ;)

Agnieszka na 'La Creme' 8a, Siurana

Boys don't cry

2010-11-30T09:21:00.001+01:00

Lena na drodze 'Boys don't cry' 7c, Siurana

2010-11-29T15:16:00.003+01:00

The Players

2010-11-28T15:46:00.010+01:00

W tych zmaganiach zwycięzca był z góry wiadomy. Byłem bez szans. Z wyuczonym przez tysiąclecia stoicyzmem wapienny mur odpierał moje co raz mniej śmiałe ataki. Zapasy glikogenu mięśniowego już dawno uległy wyczerpaniu. Byłem bez sił. Ogarniała mnie powoli całkowita rezygnacja. Dziesięć lat treningów. Tysiące wyrzeczeń. Życie osobiste, kariera ... czymże one są wobec tego ciągu przechwytów na lekko przewieszającym się urwisku. Jednak nie dawałem rady. Leżałem na łopatkach, jeśli można tak oreślić bezradne wiszenie w uprzęży pośród oceanu wapienia. Nie pozostawało mi nic innego niż się poddać.
W momencie gdy już miałem krzyknąć do asekuranta żeby opuścił mnie na dół, zza załomu skalnego wyszedł ON. Skalny heros. Bohater opowieści, autor fantastycznych przejść, twarz spoglądająca z okładek kolorowych magazynów i plakatów, światowego formatu sportowiec - Łukasz Dudek. Otoczony aureolą sławy mistrz nad mistrze. Nieśmiało zapytałem: "Łukasz. Co mam zrobić ?". Stalowy tembr głosu herosa rozbrzmiał w mych uszach. Niczym grecki bóg ze szczytu Olimpu władczo odpowiedział: "Idź do góry !".
Poszedłem.

[aparat trzymał Łukasz]

Jeszcze parę lat treningów i będę mógł zacząć myśleć o Tatrach. A potem, kto wie ? Może w końcu będę w stanie wspiąć się na K2 ...

Adwertajzing

2010-11-28T10:02:00.004+01:00

[Pomysł i wykonanie: Cornudella Advert Group]

Last trip, vol. 1 - w drodze

2010-11-11T17:22:00.005+01:00

No to ogień. Ucieczka z liściopadowej Polski w końcu doszła do skutku. Kierunek słoneczna Hiszpania (choć autochtoni powiedzieli by raczej Katalonia).
Po obowiązkowym "grobbingu" ładujemy się do edowej furmanki i nieśpiesznie ruszamy w kierunku pomarańczowych urwisk Siurany. Po drodze zahaczamy o francuski St. Leger. Dwa dni rozruchu w tamtejszym pionowym i przewieszonym gruzie nie przyprawia nas o orgazm wspinaczkowy, wręcz przeciwnie jesteśmy nieco zdegustowani. Sytuację ratuje doborowe towarzystwo Heróda i Studenta. Przed nami Hiszpania.

Problemy nawigacyjne.

Ciężkie przeprawy.

Wykwintne francuskie restauracje.

Pięciogwiazdkowe hotele.

Wioska St. Leger w całej okazałości.

Łukasz walczy (nieskutecznie) na jakimś 8a w St. Leger.

Dzikie Pola

2010-11-01T22:43:00.007+01:00

"Nadbużna okolica podlaska nie jest ani piękna, ani wesoła, ale tęsknie poważna i pokochać się w niej można".
Józef Ignacy Kraszewski

Bycie robolem ma takie plusy, że można znaleźć się w całkiem ciekawych miejscach. Tak też było w ostatnim tygodniu.
Blisko dwieście kilometrów przejechanych wzdłóż granicy z Ukrainą, od Woli Uhruskiej po Hrebenne. Dzikie Pola ... Obszar zawiłego splotu problemów narodowościowych i religinjnych. Łącznik kultur i świadectwo wieloetniczności dawnej Polski.
Niby nic ciekawego. Płasko, w większości bezleśnie, brak spektakularnych zabytków ale jest tam coś co sprawia, że jak pisze Kraszewski "pokochać się w niej można". Spokój i sielanka zaprawione fascynującym świadectwem historii.
Tygiel narodów ... a w tym tyglu potomek Tatarów, Żyd i ja.

Szkoda, że w ogóle nie było czasu na dokładniejsze rozejrzenie się po okolicy. Ale na pewno trzeba będzie tam wrócić.

Zdjęcie erotyczne

2010-10-24T23:06:00.004+02:00

Jak to na rzeszowskich zawodach stwierdził Klenio - "Ale erotyczne zdjęcie" :)

Wspina się Paulina.

AD 2001

2010-10-16T10:57:00.002+02:00

Jesienne wspominki :)
Pierwszy samodzielny wyjazd wspinaczkowy - Góra Birów V.2001

[foto: Śruba]

Sadek

2010-10-15T23:00:00.003+02:00

Jesień

2010-10-05T08:46:00.006+02:00

W końcu jest warun ... szkoda, że forma poszła w las ...

Ewa na 'Trzy po trzy' VI.3

Michał próbuje 'Donos' VI.5

Karolina na klasyku Podlesic - 'Filarze Wyklętych' VI.1

Janek na 'Małpiej Ściance' V+
(Miło, że 'Młody' nie gardzi taką kiepską cyfrą).

Prezes Xięski na 'Donosie' VI.5

Sylwia na 'Doleżychówce' VI.1+, jednej z ładniejszych sześć-jedynek na Jurze

Michał wspina się ... no właśnie, gdzie wspina się Michał ;)

Kurt

2010-09-29T14:06:00.006+02:00

Kiedy w mrokach, nie tak odległej, przeszłości Kurt Albert zaczął oznaczać minięte przez siebie haki, a później całe drogi, które udało mu się przejść klasycznie, bez łapania się haków, czerwoną kropką, nie wiedział, że oto staje się demiurgiem nowoczesnego stylu wspinania.
Rotpunkt (Red Point) stał się wyznacznikiem nowej ery. Ery, w której to siła własnych mięśni, a nie wbite w skałę żelastwo, pozwoli ci ją pokonać. Nie tylko Kurt widział ślepy zaułek jakim była wspinaczka hakowa, ale to on oraz jego czerwone kropki stały się ikoną nowego. To on wspólnie z przyjaciółmi zaczął z roku na rok ustanawiać coraz to nowe rekordy trudności na rodzinnej Frankenjurze. Kurt jest autorem takich klasyków jak 'Fight Gravity' VIII+, 'Sultanz' IX- czy 'Magnet' IX, a jego pęd w poszukiwaniu trudności został sfinalizowany przez bliskiego przyjaciela - Wolfgang'a Gullich'a i pierwszą drogę 9a na świecie 'Action Direkt'. Sam Kurt stwierdził, że Franken nie jest jego ulubionym rejonem i nie ma szans na tamtejszych ekstremach z racji dość grubych palców, które ciężko mu upychać we frankońskie dziurki.

Jednak jego zainteresowanie wertykalnym światem nie ograniczało się tylko i wyłącznie do ogromnej ilości skałek poznaczonych czerwonymi kropkami. Już będąc nastolatkiem miał za sobą przejście między innymi 'Filara Walkera' w Alpach. Ale to późniejsze klasyczne górskie przejścia i przeniesienie ideii redpointu w góry, zapisały się złotymi zgłoskami w historii wspinania. Pierwsze klasyczne przejście 'Hasse-Brandler'a' i 'Drogi Szwajcarskiej' na Tre Cime di Lavaredo. Drogi w Karakorum, Patagonii, na Grenlandii - 'Enternal Flame', 'Riders on the Storm', 'Royal Flush', to wspinaczki wciąż nieosiągalne dla większości z nas. Kurt Albert zaczynał swoje eksperymenty ze wspinaczką klasyczną jako utalentowany młodzian na skałach Frankenjury. Pięćdziesiąt lat później zostawił po sobie ślad w najwspanialszych górach świata.

Gdy parę lat temu chodziłem po via-ferratach w okolicach Hirschbach, nie mogłem wiedzieć, że miejsce to stanie się świadkiem tragedii, w której śmierć poniesie żywa legenda ...

बोधिसत्त्व

2010-09-27T20:24:00.005+02:00

Bodhisatwa - oświecona istota, która poświęca się dla innych, aby pomóc im w osiągnięciu oświecenia.
Odnosi się do buddysty, którego dążenie nie jest skierowane ku własnemu zbawieniu, ale zbawieniu całej ludzkości. Osoba, która osiągnęła stan Buddhy, ale żyje wciąż jak zwykła osoba, tak, by mogła pomóc innym odnaleźć ich własną drogę wyjścia z cierpienia.

Ewa na 'Drodze Bodhisatwy', Okiennik Wlk.

Powitanie jesieni

2010-09-27T15:25:00.003+02:00

W ramach powitania jesieni zdjęcie z 'Powitania Wiosny' VI.5+/6.
Wspina się Stefan Madej.

Młyńska Skała

2010-09-27T15:10:00.004+02:00

Gdy głos w słuchawce oznajmił: “trzeba mi okuć skałkę” nie wiedziałem, że stanę się uczestnikiem historycznego wydarzenia. Po chwili wyjaśnień okazało się, że Pan Grzegorz Orman, prowadzący wspólnie z żoną agroturystykę nieopodal Zdowa, chciał by swoim gościom, jak również innym wspinaczom, udostępnić do wspinania skałę znajdującą się na jego ziemi. Jest to chyba pierwsza w historii naszej Jury akcja, gdy prywatny właściciel nie dość, że z własnej woli udostępnia skałę to jeszcze finansuje całość prac!

Sztynks na 'W Poszukiwaniu Karabinu' VI.2

Dzięki państwu Orman do dyspozycji zostały oddane cztery drogi wspinaczkowe w niewygórowanych trudnościach. Wszystkie drogi wyposażone są w komplet ringów i dwuringowe stanowiska do zjazdu.

Trapez na 'Kolorowym Filarku' V+

Skałka znajduje się przy czerwonym szlaku prowadzącym z Podlesic do Bobolic i Mirowa, zaraz za gospodarstwem agroturystycznym “Czerwony Młyn“. Samochodem najłatwiej dojechać ze Zdowa, bądź od strony zalewu w Kostkowicach (patrz mapka). Nie sposób jest przegapić tego miejsca, jako że jest to jedyne gospodarstwo na przestrzeni kilku kilometrów. Sprawia to, że “Czerwony Młyn” jest przy okazji doskonałym miejscem na ucieczkę od zgiełku mocno "turystycznych" Podlesic czy Mirowa.

Młyńska Skała
1. Kolorowy Filarek V+
2. Młyński Trawers VI.1+
3. W Poszukiwaniu Karabinu VI.2
4. Zepsuty Kompas VI.2

Zapraszam na wspinanie.

PS. Podziękowania dla Ginszta, Pawełka, Pauliny, Trapeza i Pietra za pomoc :)

Przy kominku

2010-09-05T23:36:00.008+02:00

Kilka fotek z sesji kominkowej.
Więcej do obejrzenia w katalogach marketowych ;)

Franken klettern

2010-09-04T20:12:00.002+02:00

Huśtawka

2010-09-04T20:08:00.003+02:00

Potęga Photoshop'a

2010-09-01T12:13:00.007+02:00

Większość uważa, że w Photoshopie można zrobić wszystko. "To poprawisz w Photoshopie" to niemal standardowy tekst.
No więc taka zagadka. Czy da się zamienić pierwsze zdjęcie w drugie ?

Odpowiedź jest dość prosta - da się, ale trzeba poczekać parę minut na lepsze światło. Nie na wszytko remedium są godziny spędzone w programach graficznych.
Na zdjęciach Ania Sztompka podczas prób na 'Gloria Victis' VI.5+/6

Franken-dziura

2010-08-29T19:18:00.006+02:00

Na Franken nie byłem dokładnie dwa lata (14.VIII.2008 - 14.VIII.2010).
Niewiele się zmieniło. Co prawda zawaliła się kultowa wiatka koło Gößweinstein'u, ale pogoda jaka była taka jest - lało cały wyjazd. Całe szczęście chwyty na niektórych drogach się powiększyły :)

Narazie jedno, autolanserskie zdjęcie. Wkrótce więcej.

[aparat trzymała Marta]

Brzyyydal

2010-08-05T22:48:00.004+02:00

Na wykwintnej kolacji u Państwa Pudełków.

[foto: Ola]

Kirkut w Żarkach

2010-08-04T23:52:00.010+02:00

Generalnie lubię takie klimaty, ale stary kirkut w Żarkach swoim klimatem rozłożył mnie na łopatki. Jeden z najciekawszych cmentarzy jakie widziałem. Warto było wstać o 4 rano.

Zawierciańska Kuźnia Mocy

2010-08-04T23:17:00.005+02:00

Kibice

2010-08-01T23:12:00.002+02:00

Dajesz Agata ! Dajesz !
Bogdan i Mendoza oglądają relację z MŚ w bulderingu w Monachium.

Bibliotecznie

2010-07-20T10:55:00.003+02:00

Tekno Party

2010-07-20T10:29:00.003+02:00

Wioskowe życie sączy się powoli, szukać więc trzeba urozmaicenia dnia codziennego. Prowadzi to dość zaskakujących koncepcji. Piątkowy wieczór na wsi równa się oczywiście z potańcówką, a jak na wiosce, to w przepięknych rytmach techno. Jakże by inaczej. Tym razem jednak nie była to ślicznie odremontowana remiza w Podlesicach, ani kroczycka mordownia.

Brzozowy lasek za torami między Hutą Katowice i Koksownią Przyjaźń powitał nas dudniącym z oddali bassem i przebłyskującym między drzewani stroboskopem. Na miejscu katowicka ekipa zaserwowała muzę znaną z imprez po zawodach na Trafo. Ściana głośników, światła i lasery, barek i wwiercający się w głowę bass, a do tego przejeżdżające za plecami pociągi i kogut policyjnego radiowozu. Generalnie nieźle surrealistyczne doznanie.

Kilka zdjęć niezbyt fantastycznej jakości :)

Vorlap See

2010-07-12T15:56:00.002+02:00

"Relaksacyjny" wypad na weekend do Szwajcarii ;)

Lekcje tańca

2010-06-27T19:50:00.006+02:00

Dancefloor.

Przypomnienie układu.

Łysy tańczy z wilkami.

Zgubiliśmy krok.

Chłopaki nie tańczą.

Hell Rider

2010-06-27T19:28:00.002+02:00

Zdero - jeździec piekieł

Opium

2010-06-23T10:06:00.003+02:00

Sława

2010-06-22T19:11:00.005+02:00

"Być gwiazdą, gwiazdą ! Ludzi fantazją. Wyzwalać zazdrość".
Paresłów feat. Tede - 'Gwiazda'

Gdy się nudzi, różne dziwne rzeczy przychodzą do głowy :P

Saladryci

2010-06-22T18:18:00.006+02:00

No i stało się ... zostałem siłą zmuszony do zrobienia zdjęć kotletowych. Ania tak długo mnie męczyła, aż w końcu musiałem się złamać i ustąpić.

Dzień 19 czerwca stanie się od teraz dniem pamięci prostytuowania się przy robieniu zdjęć ślubnych ;) Choć Ani i Konradowi na pewno będzie się z czym innych kojarzyć ... w sumie mi też.
Ślub sympatyczny w bardzo klimatycznym kościółku, wesele rewelka, ale jak przystało na uzależnionych od wspinactwa, nie moglo zabraknąć kamyków. W niedzielę planowaliśmy jakiś plener, ale rewelacyjna pogoda wprost zmuszała do ruszenia się w skałki. Załadowaliśmy się więc do auta z trzema crashami, gajerkiem i suknią ślubną i ruszyliśmy na czeski Bor.

Ślubniaki ślubniakami, ale trzeba było się też coś na poważnie powspinać :)

Zmagania w wyżymaniu

2010-06-15T16:31:00.008+02:00

Trzeba było troszkę wyrestować i odmulić się od jurajskich picioków. Pojawiło się hasło wypadu na zieloną Ukrainę, w skały Dowbusza. Ponoć lokalsi, którzy co roku odwiedzają nas na BulderFeście robią tam zawody a'la Melloblocco czy Padani. Dodatkowa rekomendacja ze strony ekipy z mojRzeszowa i pomoc Mennicy Państwowej (wypadł orzełek, więc lecimy na wycieczkę) przypieczętowują decyzję.
W środku nocy, by uniknąć kolejek na granicy, ładujemy się do auta w składzie Mandecka, Zder, Sivko i ja. Po paru godzinach lądujemy w "innym świecie". Trochę jak by cofnąć się w czasie o te 20 lat.
Powolutku, by nie złościć milicji, a przede wszystkim by nie zgubić części podwozia w dziurach wielkich jak "ruskie czołgi", zbliżamy się do celu. Piękna okolica, klimatyczne wioski, aż w końcu bramka u wjazdu do Parku. Strażnikowi w mundurze mówimy "my skalolazy", dzięki czemu zaoszczędzamy 15 hrywien.
Już dwie pierwsze skały zaraz przy "campie" pozwalają zawyrokować, że polskie podkarpackie piaskowce to jakaś kpina. Majestatyczne turnie, multum głazów ... żyć nie umierać.
Oczywiście zostałem załadowany w trąbę, bo nikt z ekipy nie zabrał uprzęży (robię tylko jedną drogę, a Sivy łapie mnie z "improwizowanej" uprzęży), pozostają więc baldy. Hekraty pokryte kamieniami nie sprzyjają odpoczynkowi przed zawodami, więc zarzynamy się już dzień przed nimi :)
Rano następnego dnia zapisujemy się na zawody. Nasze nazwiska zostają przełożone na cyrylicę (reszta ekipy uczyła się w szkole rosyjskiego, a ja tam czuję się niemal jak u arabów z ich "szlaczkami"), dostajemy mapki z baldami na zawody i z punktacją. Jeszcze zdjęcie dla sponsora - kocern paliwowy Okko, którego prezesem i jednocześnie jednym z najbogatszych ludzi na Ukrainie jest niegdysiejszy wymiatacz ze skał Dowbusza, i ruszamy wielką ekipą na "zmagania".
Ilość baldów w okolicy pozwoli jeszcze na rozgrywanie zawodów przez najbliższe 30 lat i to na co raz nowych kamykach. Masakrujemy się już do końca, ja wieczorem ledwo ruszam rękami, Madzia podczas wyżymiania (wyżymać - ukr. mantlować, wypierać się) odpala i po pięknym piruecie skręca sobie kostkę ... a mógł być dobry wynik.
Następnego dnia nie ma już na nic siły. Szkoda, bo najtrudniejsza przystawka zawodów była puszczalska. Jeszcze tylko Sivko kasuje sobie palca i "pobici", ale szczęśliwi wracamy do domu.
Generalnie to polecam i miejsce i zawody. Rewelacja !

Śniadanko.

Piweńko.

Animal Paczek.

Magazyn (ukr. sklep).

Szybka wycieczka Mara do Ojcowa

2010-06-09T09:35:00.004+02:00

W sytuacji, gdy większość podkrakowskich dolinek wciąż tonie w wilgoci, a jedynym życiem pod skałami są wykluwające się miliardy komarów, naturalną rzeczą stało się poszukiwanie przez krakusów innych niż “przydomowe” skałki możliwości powspinania.

Rozruch na 'Zimnych Łapkach'

Ostatnimi czasy w okolicach Zawiercia dało się zauważyć niezwykłą ilość aut z rejestracją KR i ozdobionych często dyskretną naklejeczką wspinaczkową…
Celem powspinania się trochę w stylach szybkich na północ udał się i Mar Wszołek. Na pierwszy ogień poszedł Okiennik Wielki i osławiona zakładem vice prezesa Xsięskiego ‘Wycieczka do Ojcowa’. Uciekając przed Skarżyckimi moskitami, które zagnieździły się pod ścianami Okiennika, Mar szybko poradził sobie z dolnymi trudnościami. Znacznie więcej kosztował go ruch ze słynnego półksiężyca. Ruch nogą … Ale głęboka wiara w gumę super friction pozwoliła na ukończenie drogi Fleszem.

'Wycieczka do Ojcowa'

Kilka dni później Marcin znów pojawił się w Skarżycach, ale już próba na ‘Powitaniu Wiosny’ VI.5+/6 zakończyła się nieszczęśliwym lotem z ostatniego ruchu. A szkoda, bo tak estetycznych linii w naszych skałkach nie ma aż tak wiele.

'Powitanie Wiosny'

Don't deal with master !

2010-06-06T16:21:00.004+02:00

Patxi próbujący baldy podczas zawodów na zeszłorocznym KFG.

"Climbing is an upwards movement on a wall that makes me happy" - Patxi Usobiaga.

Komin Pokutników

2010-06-03T00:32:00.002+02:00

Myślę o niewolnikach wygodnych łóżek, szklanych domów i nowoczesych miast. Ile spraw łączy się tam w dole, od ilu czynników jesteśmy zależni: od złego humoru szefa, od opryskiliwego konduktora w tramwaju, podartych butów, elektrowni, przypalonego mleka ... To wszystko, te drobne i większe, na pozór nie tak ważne sprawy, decydują o naszym szczęściu. W Chamonix, w Warszawie lub Montrealnu musimy słuchać, lawirować i rezygnować. [...] Kiedy zejdziemy w doliny, celnikowi może nie spodobać się mój zegarek, a rodzinie na przyklad prezenty. A to nastąpi dopiero potem, za dwa dni, za miesiąc ...

[Jan Długosz, "Komin Pokutników", 1956 rok]

Zaraz wracam

2010-05-29T18:51:00.006+02:00

Wspinaliśmy się na drogach na "tarasach" Lechwora, gdy pojawił się Tony. Na moją prośbę o asekurację stwierdził, że musi skoczyć tylko na dół po uprząż. Po jakiejś chwili zza naszych pleców dobiegł głos Tonego: "Gotowy ?" Po czym pojawił się sam Tony wychodząc szóstkową 'Rysą Momatiuka' na żywca, bo jak stwierdził nie chciało mu się iść na około :)

I jeszcze Kuba na drodze 'Starsi Panowie Dwaj'.

Zmiana perspektywy

2010-05-29T18:39:00.009+02:00

Cóż ... życie w Camperze ma pewne plusy.
Camper - Rzędkowice 2 minuty.
Camper - Okiennik 5 minut.
Camper - Podzamcze 15 minut.
Ale już:
Lublin - Rzędkowice 4 godziny 17 minut.
Lublin - Okiennik 4 godziny 19 minut.
Lublin - Podzamcze 4 godziny 26 minut.

Koleżanka z Tychów na 'Krakowskim Spleenie' w Podzamczu.

JOPR in action !

2010-05-18T17:54:00.005+02:00

Moje najskrytsze mażenia się spełniły i mogłem zobaczyć na żywo JOPRowców w akcji. Ba ! W akcji uczestniczył sam poseł VdC.
Dziewczynka z wycieczki szkolnej wykopyrtneła się na kamerdolcach G. Zborów, a że miała ostatnio coś krojone w kolanie, pan ratownik medyczny Cziken zaordynował wezwanie Jajcarzy celem sprowadzenia nieszczęśnicy na dół.
Po niecałej półgodzinie usłyszeliśmy warkot silnika i pierwsze kolorowe postacie jęły się pojawiać na horyzoncie.
Nieśpiesznie zapakowali dziewcze w szyny i nosze, po czym oddalili się ku swej bazie.

Rzeszowski KW w białych skałach

2010-05-17T16:33:00.002+02:00

Cziken.

Wizualizacja i koncentracja przed prowadzeniem ...

... i akcja. Mateusz na 'Kaprysie Bogów'.

Bo lans to podstawa, czyli kreatury wyjazdu majowego.

2010-05-05T17:34:00.006+02:00

Mistrz Rudolf.

Arecki.

Trapez.

Paulina.

Pafcio.

Łysy.

Rudolf i Sztynks (jak również ja - w lewym szkiełku).

Defloracja

2010-05-04T17:28:00.000+02:00

Niedalej jak kilka dni temu Mateusz "Pussi" Puzoń dokonał czynu niesamowitego !
Po osadzeniu dwóch kostek stojąc na ziemi zdecydował się na porzucenie dziecięcych lęków i inicjację na prawdziewgo mężczyznę. Prawdziwego alpenistę. Swej defloracji dokonał na szóstkowej rysce na lewo od 'Pochodu Esesmanów' w Rzędkowicach. Nie zadrgała mu nawet powieka gdy pokonywał ten strach i ból towarzyszący pierwszemu kontaktowi z zabawami dużych chłopców, a będąc nadzwyczaj odpowiedzialnym doskonale się podczas tego zabezpieczał.
Gratulujemy ci Mateuszu ! Od teraz możesz nazywać się prawdziwym mężczyzną !

Uśmiechem próbował maskować lęk ...

... jednak wystarczyła chwila nieuwagi i ujawniało się przerażenie.

Jednak podczas akcji był już w pełni skupiony, a ruchy jego były niezwykle pewne.

Nasz mężczyzna !

Teraz pozostaje ci jeszcze szkolny egzamin dojrzałości, ale czymże jest on w porównaniu do twych Rzędkowickich podbojów.

Wiosna

2010-05-03T22:33:00.005+02:00

Nie jestem wielkim fanem, a już na pewno mistrzem, zdjęć 'makro' i poniższych zdjęć nie można nazwać ani mistrzowskimi, ani nawet 'makro'. Również czołganie się po ziemi w celu złapania dobrego kadru nie jest mi zbyt bliskie. Jednak wiosna wprost zmuszała do przymierzenia się do kilku kwitnących roślinek.